ای که بی تو خودمو تک تنها می بینم هرجا که پا می زارم تورو اونجا 

می بینم

یادم چشمای ذتو پر درد غصه بودقصه غربت تو مثل صدتا قصه بود

یاد توهرجا که هستم با منه داره عمر منه آتیش می زنه

تو برام خورشید بودی توی این دنیای سردگونه های خیسمو دستای تو پاک

 می کرد

حالا اون دستا کجاست اون دوتا دستا ی خوب

چرا بی صدا شده لب قصه های خوب

من که باور ندارم اون همه خاطرهمو

عاشق اسمونم پشت این پنجرمون

آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده

انگار از اون بالا ها گریه هامو ندیده